برای کودکان لقب نگذارید.

خطاب کردن کودکان با صفاتی مانند باهوش باعث می شود در آینده دچار مشکلاتی از جمله خودشیفتگی شوند. متاسفانه گاهی والدین یا خود کودک به اشتباه گمان می کنند که باهوش هستند و وقتی از آنها تست آی کیو گرفته می شود، مشخص می شود هوشی در حد متوسط دارند.  

هوش موضوعی ژنتیکی است. هوش کودک شما از هوش شما خیلی بالاتر نیست اما برخلاف هوش، تلاش هر انسانی می تواند تا بی نهایت پیش رود. تلاشگر بودن بسیار برتر از باهوش بودن است زیرا هوش را نمی توان بالا برد اما با افزودن تلاش می توان سطح اطلاعات و یادگیری را افزایش داد. پس هرگز به فرزندتان نگویید: «همه نمراتت 20 شده آفرین! چقدر باهوشی که 20 گرفتی! دقیق خوندی که 20 شدی!» بلکه بگویید: «چه خوب تلاش کردی آفرین!» و فراموش نکنید تلاش به معنی صبح تا شب درس خواندن نیست. اگر دانش آموزی سر کلاس درس خوب گوش کند و تمرکز داشته باشد و درس را یاد بگیرد، یعنی تلاش کرده است.

این موضوع در مورد صفات منفی هم صادق است. به فرزندتان مدام نگویید: «چقدر شیطونی!» بلکه بگویید: «از اینکه مدام روی مبل می پری، ناراحتم و اگر ادامه دهی، فلان تنبیه در انتظار توست.» صفات منفی دادن به کودکان باعث می شود آنها خود را ارزشمند ندانند و همین موضوع در آینده سبب احساس گناه و افسردگی و میل به اعتیاد و خودکشی می شود.